Kalendarz liturgiczny jest bezpośrednio związany z kalendarzem kościelnym. Według niego określane są na przykład czytania na Mszy Świętej. Dzięki temu wiemy kiedy jest czas na czyją ewangelię (jak wiemy mamy czterech ewangelistów, Marka, Łukasza, Jana i Mateusza, a ich ewangelie są czytane podczas każdej mszy, zarówno w niedzielę, jak i w dni powszednie). Kalendarz liturgiczny dzieli rok kościelny na czas zwyczajny i nadzwyczajny. Jako ciekawostkę można dodać, iż w kalendarzach religijnych różne daty mają często nazwy danych patronów i świętych, których właśnie w tym czasie należy nader szczególnie czcić. Podstawowe okresy, na jakie dzieli się rok liturgiczny to okres adwentu, okres Narodzenia Pańskiego, okres Wielkiego Postu, Okres Świętego Triduum Paschalnego, okres Wielkanocny, a także okres zwykły w ciągu roku.

Wyjątkowym typem kalendarza jest kalendarz kościelny. Jest on powszechnie obowiązującym kalendarzem w Kościele Katolickim. Składają się na niego elementy różnych typów kalendarzy. Najlepszym dowodem na to jest fakt, że znajdziemy tam zarówno święta stałe, jak na przykład święta Bożego Narodzenia, ale także i ruchome, czyli przede wszystkim Wielkanoc. Są to dwa najważniejsze święta, które dzielą rok kościelny na dwie części. Pozostałe święta także mogą być stałe, albo też ruchome, kiedy są po prostu zależne od tego kiedy wypada Wielkanoc, gdyż są z nią bezpośrednio związane. Kalendarz kościelny jest używany jedynie w odniesieniu do religii i nie ma absolutnie zastosowania w życiu świeckim. Podobnie jak inne kalendarze religijne, jest on ponad wszelkimi podziałami terytorialnymi i społecznymi.

Kalendarz egipski jest kalendarzem słoneczno-księżycowym. Był to główny kalendarz obowiązujący w starożytnym Egipcie. Jego głównym podłożem były wylewy Nilu, które dzięki regularności pozwoliły na stworzenie dobrego, jak na owe czasy kalendarza. Dzielił się na trzy główne pory składające się z czterech miesięcy każdy. Kalendarz ten jest stosowany obecnie w kościele w Etiopii. Swoje podstawy oparł na nim także kalendarz armeński, używany w astronomii. Wyjątkowy jest też kalendarz chiński. Zaczął być stosowany od II wieku przed naszą erą. Miesiące mają tam tylko numery, są pozbawione nazw. Nowy rok nie jest stałą datą. Najczęściej przypada na przełomie stycznia i lutego. Każdy rok kolejny, to rok nazywany kolejnym zwierzęciem. Są to: krowa, tygrys, królik, smok, wąż, koń, owca, pies, małpa, kogut, świnia, szczur.

Kalendarz żydowski, czy też hebrajski jest przeznaczony z kolei dla wyznawców judaizmu. Rok trwał od trzystu pięćdziesięciu czterech, do trzystu pięćdziesięciu sześciu dni. Rok przestępny natomiast od trzystu osiemdziesięciu trzech, do trzystu osiemdziesięciu pięciu. Według wyznawców judaizmu świat został stworzony siódmego października 3761 r. p.n.e. i właśnie od wtedy liczą oni lata. Kiedy my mamy więc rok 2010, oni mają przełom lat 5770/5771. Pierwszy dzień roku wypada u nich na przełomie naszego września i października. Podobnie jak w innych przypadkach, trzeba było tutaj sobie poradzić z opóźnieniami czasu względem słońca, gdyż inaczej po kilku latach okazałoby się, że zima jest wtedy, kiedy powinno być lato i na odwrót. Stosowano także dodatkowy trzynasty miesiąc, wprowadzany co pare lat i liczący dwadzieścia dziewięć dni.

Stosowanie różnych kalendarzy w różnych kulturach i religiach może powodować liczne nieporozumienia między ludźmi zamieszkującymi różne zakątki świata. Wydawałoby się, że kiedy znajdujemy się na terenie danego kraju, powinniśmy postrzegać świat według jego kalendarza. Okazuje się jednak, że kalendarze religijne mają bardzo duży wpływ na życie niektórych ludzi i są one stawiane ponad poszczególnymi kalendarzami, gdyż religia to rzecz święta i musi być przestrzegana tak samo bez względu na to, gdzie się człowiem aktualnie znajduje. Na przykład tradycyny muzułmański Ramadan stwarza tutaj spore problemy. Muzułmanie z krajów arabskich często poszukują pracy na zachodzie Europy. Kiedy już ją znajdują, pracują tak jak każdy inny człowiek. W Ramadanie natomiast są mniej wydajni, gdyż są wycieńczeni, co jest problemem dla pracodawców.

Kalendarz muzułmański ma podłoże religijne. Wykorzystywany jest praktycznie jedynie przez wyznawców Islamu. Jest on dzielony na dwanaście miesięcy, po dwadzieścia dziewięć, lub trzydzieści dni każdy. Każdy rok, w zależności o czas opóźnienia, był wzbogacany dodatkowo o jeden krótki, pięcio-, lub sześciodniowy miesiąc. Mahomet miał spory wkład w ustalanie tego kalendarza. To on zaproponował między innymi całkiem nowe nazwy miesięcy. Już wtedy został wprowadzony miesiąc pielgrzymki (każdy wyznawca Islamu ma obowiązek przynajmniej raz w życiu odbyć pielgrzymkę do Mekki, jeśli tylko pozwala mu na to stan finansowy i zdrowotny), czy też miesiąc postu, czyli popularny Ramadan, o którym ostatnio głośno, gdyż muzułmanie przerywają nie jedzą wtedy nic od wschodu do zachodu słońca i przestrzegają tego rygorystycznie.

Z kalendarzem księżycowym rzymskim, byli związani mieszkańcy Imperium Rzymskiego w zasadzie od początku swojego istnienia, nieprzerwanie niemal do przełomu ery przed Chrystusem i po Chrystusie. W momencie, gdy Juliusz Cezar zdecydował się na wprowadzenie reform, co wiązało się z wprowadzeniem także nowego kalendarza, kalendarz rzymski zaczął zanikać, a jego miejsce zajmował nowszy i bardziej precyzyjny kalendarz słoneczny. Początkiem ery kalendarza rzymskiego była data założenia Rzymu, która według powszechnych przesłanek wypada dokładnie na rok 753 przed naszą erą. Na samym początku kalendarz ten dzielił rok na dziesięć miesięcy i 304 dni. Okres zimowy, trwający sześćdziesiąt jeden był pozbawiony numeracji. Miesiące były nazywane w taki sposób, aby oddawały cześć bogom, na przykład Marsowi, czy Wenus.

Bardzo popularnym starożytnym kalendarzem był kalendarz babiloński. Tydzień trwał tam podobnie jak u nas, siedem dni. Doba była natomiast podzielona na dwanaście godzin. Można więc najprościej powiedzieć, że jedna ich godzina była liczona jak dwie nasze dzisiejsze, chociaż nie do końca tak się to pokrywało. Po raz pierwszy został on wprowadzony za czasów Hammurabiego, który znany jest także z wprowadzenia jednego z najsurowszych kodeksów świata. Przez krótsze, lub dłuższe okresy czasu używali go także mieszkańcy Asyrii i Persji. Opóźnienia wyrównywano dodawaniem co jakiś czas dodatkowego, trzynastego miesiąca. Miesiące były nazywane od czynności, które mieszkańcy w tym czasie wykonywali, na przykład miesiąc żniw, czy też miesiąc młocki. Początek dnia babilońskiego miał miejsce wraz z zachodem słońca.

Dobrym, a nawet można powiedzieć, że idealnym przykładem kalendarza księżycowego jest kalendarz starogrecki, chociaż w starożytnej Grecji poszczególne polis posługiwały się różnymi kalendarzami. Różnice w nich polegały głównie na nazewnictwie i liczeniu, wszystko było zależne od tego, którego boga czcili najbardziej i od jakiego wydarzenia z nim związanego liczyli swoje lata. Pierwsze wskazania na zastosowanie właśnie tego typu kalendarza w starożytnej Grecji pochodzą z VIII wieku przed naszą erą, z którego zachowały się dzieła Homera. Często nazywano miesiące imionami bogów. Dzięki obecności kalendarza już wtedy, dzisiaj możemy umiejscowić w czasie niektóre ważne wydarzenia z przeszłości. Mimo różnej rachuby czasu,wiemy, że na przykład pierwsze Igrzyska Olimpijskie odbyły się w 776 roku przed naszą erą. Znamy też daty bitew i wojen.

Kalendarz księżycowy różnił się od słonecznego głównie tym, że miał rok krótszy o nieco ponad jedenaście dni, co powodowało przesuwanie się pór roku. Była to spora niedogodność, gdyż przez kilka lat sytuacja mogła się zmienić na tyle, że wiosna wypadałaby w listopadzie, a lato w styczniu. Teoretycznie nie byłby to kłopot, ale w praktyce ciężko byłoby cokolwiek ustalać na przyszłość, gdyż astronomiczne pory roku w ogóle nie pokrywałyby się z datą w kalendarzu. Co rok trzebaby wprowadzać pewne zmiany i poprawki, co utrudniłoby życie wielu ludziom. Mimo tych niedogodności był to najpopularniejszy typ kalendarza obowiązujący powszechnie w starożytności. Dzielił się zwykle na dwanaście miesięcy, podzielonych na dwadzieścia dziewięć, lub trzydzieści jeden dni, więc teoretycznie wszystko było podobnie jak w kalendarzach, które znamy dzisiaj.